De woelige schuldgevoelwaters (en het moederschip)







Dat het moederschip soms de koers effe kwijt is, maar niet zinkt.

Nooit.

Zo voelt het.

Ik sta aan het roer van een groot zwaar schip,

het stormt hard en ik probeer met heel mijn lijf dat stuur vast te houden en terwijl de juiste koers te varen.

Ondertussen wankel en zeeziek.

Want het is voor mij ook de eerste keer dat ik dit doe,

dat ik op deze waters vaar en dit schip bedien.

Never done this before.

Ik heb geen zeemansbenen.

Nooit gehad. Never will.

Maar toch ben ik aan het varen.




Ik voel mij ferm verantwoordelijk voor het geluk van mijn kinderen. Ook al ben ik niet degene (of de enige) die hen gelukkig moet maken in dit leven. Ik gids hen aan de zijlijn. En ik heb moeten leren, dat ik hun weg -die bezaaid is met dikke, hobbelige kasseien- niet de hele tijd moet proberen proper te maken, zodat ze niet op hun gezicht gaan. Een hobbelige weg is ook ok.


Enfin,

wat ik wil zeggen:

ik begon deze tekst te schrijven toen ik besefte dat ‘schuldgevoel’ mijn ‘mama-zijn’ vaak beïnvloedt.

Ik voel me vaak niet goed genoeg als mama en voel me schuldig als ik hen niet kan geven wat ze nodig hebben. Op elk vlak. En vaak gidst dat schuldgevoel mij op de foute manier door hun opvoeding. Het dirigeert vaak hoe ik het ouderschap moet beleven en bepaalt hoeveel er daarin van mezelf overblijft.

Maar tijdens het schrijven, besefte ik dat schuldgevoel véél meer invloed heeft op mijn leven dan enkel hoe ik als mama ben. Het is de rode draad in mijn leven en de voedingsbodem van veel frustratie.

Ik ben daar sinds enkele weken/maanden heel bewust naar beginnen te kijken. Telkens als ik schuldgevoelens voelde opkomen, ben ik beginnen zoeken naar de triggers. En die heb ik gevonden. De triggers bedoel ik. Want de oorzaak van dat schuldgevoel in mijn lijf, is veel complexer en ga ik u voor één keer besparen :-)


Toen ik deze quote las bijvoorbeeld, passeerde er een trigger:

‘So many broken parents are building broken children. Don’t let your mess become the foundation of your child’s life. Break the circle.’


En die quote, die zorgde bij mij voor dit gevoel:

‘The scariest feeling about having kids is that what I don’t heal, I might pass on to them.’


Dus voila.

We zijn er.

Het woord ‘helen’.

Als ik het ergens lees, dan check ik automatisch al uit.

Omdat dat mij gigantisch triggert.

Begrijp me niet verkeerd, ik bedoel dat zeker niet gemeen.

Ik spreek vooral voor mezelf en vanuit mijn eigen ervaring.

Het is een woord dat de laatste jaren erg vaak wordt gebruikt.

Maar ik krijg dan telkens het gevoel dat ik kapot ben en er iets moet worden terug gemaakt.

Een repair-café voor mensen.

Zoiets.

Heel jezelf zodat je een ander niet verkloot.

Heel jezelf want je lichaam is ziek.

Heel jezelf want je maakte foute keuzes.

Het is zo’n met schuldgevoel beladen woord.

Heel jezelf en je zal vrij zijn.

En als je dat niet doet, ben je dan onvrij?

Ziek?

Ongeneeselijk?

Sterfelijk misschien?

Ik begrijp wat men wilt zeggen met het woord.

Maar het wordt vaak onjuist gebruikt.

Te kort door de bocht.

Te onvoorzichtig.

En dan zorgt het voor valse beloften.

En wordt het gevaarlijk.


Elke persoon heeft zijn eigen verhaal. En heel vaak ken jij maar een klein stukje van dat verhaal of misschien zelfs helemaal niet.

We hebben allemaal trauma’s. Kleine. Grote. Iedereen zit in zijn eigen proces. En ja, we kunnen mekaar daarin ondersteunen. Op verschillende manieren. Ik geef yogales omdat ik ervan hou mensen ontspanning te bieden. Maar ik doe dat in c niet om mensen te helen. Wat zij uit mijn yogalessen halen, is volledig hun eigen proces en dat mag en wil ik niet sturen.

Trauma is uiteraard iets dat geheeld kan worden. Fysiek trauma, emotioneel trauma.

En in c gaat mijn ‘ramble’ daar niet over. Ik geloof absoluut in de kracht van ‘naar je trauma’s kijken en er mee aan de slag gaan’, op éénder welke manier. Het gaat mij eerder over het gebruik van dat woord in de juiste context. Ga mensen niet beoordelen op het proces dat ze doorlopen als je geen enkele achtergrond hebt over dat proces. Over dat trauma. Want dan bereik je iets helemaal anders dan ‘heling’. Dan bereik je ‘schuldgevoel’.

Waarom ik naar een psycholoog ga: omdat er dingen zijn in mijn leven en in mijn hoofd die ik niet goed begrijp. Ik wil dat leren verstaan en manieren vinden om daarmee om te gaan zonder mezelf telkens te verliezen in donkerte en angst. In schuldgevoel. Daarnaast ben ik ook bang dat ik datzelfde patroon van handelen en denken, doorgeef aan mijn kinderen. Dat ik hen opvoed met een schuldgevoel eromheen, iets waar zij geen bal aan hebben. En dàt stuk, dààr wil ik iets aan doen. In eerste instantie voor mezelf, maar zij zullen er ongetwijfeld ook beter van worden. Dus ja, tot op zekere hoogte geloof ik in patronen doorbreken bij jezelf en dat je kinderen daar ook baat bij hebben. Maar om nu te zeggen dat ze zullen verkloot zijn als ik dat patroon niet zou doorbreken, dat ik gebroken kinderen voortbreng omdat ik zelf gebroken ben, neen, ab-so-luut neen. Dat is mij een schuldgevoel aanpraten en in die trip ga ik niet (meer) mee. Want ik zie het overal meer en meer opduiken: iemand (onbewust) een schuldgevoel aanpraten en daarna zeggen dat ge die persoon kunt helpen met helen.


Dat een kind emotioneel afhangt van zijn moeder en dus ook van haar gemoed en gevoel, dat is een erg gevaarlijke uitspraak en zorgt voor zeer veel schuldgevoel en bijhorend perfectionisme bij mama’s (en ongetwijfeld ook bij papa’s). Uiteraard zijn mijn kinderen gevoelig voor mijn gemoed. We leven dan ook 24 op 24 heel erg dicht op mekaar. Na een tijd voelt ge alles wat een ander voelt. Mijn wederhelft ook. Maar ik weiger van mijn verdriet of zorgen weg te steken voor hen. Wat ik wel doe, is het begrenzen, zij hoeven mij niet te fixen of op te vangen. Zij hoeven niets voor me mee te dragen en zijn niet mijn luisterend oor. Maar ze mogen wél mijn tranen en frustraties zien. Ook al maakt dat hen dan verdrietig.

Maar daar voed je GEEN gebroken kinderen mee op.

Je kinderen zijn niet gebroken omdat jij dat bent.

Ik geloof eerder in de kracht van ervaring.

Van fouten maken en leren uit die fouten.

Niet door die fouten uit